เห็นไหม
--------------

เห็นไหม เห็นไหมพี่น้อง
อะไรโผล่ห้อยต่องแต่ง
สำแดงเชื้อชาติแสดง
บ่งบอกเผ่าพันธุ์แห่งตน

เริ่มแรกย่างก้าวเข้ามา
กู่ก้องร้องว่ายึดผล
ประโยชน์ของชาติทุกคน
ยินยลแล้วแสนชื่นใจ

เวลาผ่านพ้นไม่นาน
คำตอบเริ่มชัดขานไข
คุณทำเพื่อคนทั่วไป
หรือให้เพียงประโชน์พวกตน

สั่งย้ายข้าราชการ
ผู้หาญตรวจสอบนายใหญ่
ให้พ้นหน้าที่ออกไป
นายใหญ่จะได้รอดตัว

รังแกคุณหมอผู้กล้า
สู้เพื่อประชายากไร้
มีสิทธ์จะได้รอดตาย
ด้วยยาไม่แพงเกินจริง

เห็นแล้วเห็นแล้วใช่ไหม
เห็นแจ้งแก่ใจทุกสิ่ง
ใครรักประชาชนจริง
ใครทิ้งปวงชนเพื่อนาย
7 มีนาคม พ.ศ. 2551
------------

 

 

 

 

ฉันดูข่าวคราวทางสื่อ

รายชื่อโรงเรียนถูกเผา

หลายแห่งที่ถูกคนเอา

ไฟจุดเผาทิ้งทำลาย

เสียงเด็กน้อยร้องไต่ถาม

น้ำตาหลั่งไหลในยาม

เห็นซากอาคารโรงเรียน

ใครเผาโรงเรียนของหนู

ไยจึงไม่นึกเอ็นดู

แล้วหนูจะเรียนที่ใด

ฉันฟังเด็กน้อยร้องถาม

คิดถามด้วยความสงสัย

โกรธากันด้วยเรื่องใด

ทำไมต้องมุ่งทำลาย

ฉันฟังฉันเห็นฉันนึก

นี่ศึกผู้ใหญ่ใช่ไหม

ขัดผลประโยชน์ขัดใจ

ทำไมไม่พูดจากัน

ขอร้องท่านผู้สั่งการ

หยุดล้างหยุดผลาญได้ไหม

ที่ท่านสั่งการลงไป

ทำร้ายจิตใจปวงชน

ขอร้องท่านผู้รับงาน

หยุดล้างหยุดผลาญเถิดหนา

เด็กต้องมีการศึกษา

เพื่อสร้างคุณค่าให้ตน

ขอร้องเถิดทุกทุกคน

ยึดผลประโยชน์ชาติก่อน

นี่คือบ้านเกิดเมืองนอน

หากร้อนคุณสุขอย่างไร

มอบให้แก่การเผาโรงเรียนที่เกิดขึ้นตามที่ต่างๆ ครับ

พวกคุณขัดกัน ทะเลาะกันอย่างไร อย่าแก้ปัญหาด้วยการทำลายสมบัติของส่วนรวม โดยเฉพาะโรงเรียนอันเป็นที่เรียนหนังสือของเด็กๆ ที่ไร้เดียงสาเหล่านี้ครับ

18 ตุลาคม พ.ศ. 2549

--------------------

สามทศวรรษ 6 ตุลา

------------------------

แต่ปางหลังคราครั้งหกตุลา

สามสิบปีผ่านมาจำได้ไหม

ประชาชนผู้รักประชาธิปไตย

ร่วมชุมนุมขับไล่เผด็จการ

หกตุลาครานั้นคนล้มหาย

ต่างพลัดพรากกระจัดกระจายไปทุกหน

ทะเลเลือดหยาดน้ำตาวีรชน

หลั่งท่วมท้นลานโพธิท่าพระจันทร์

หกตุลาผ่านมาสามสิบปี

บางคนมีความสุขสนุกสนาน

ลืมเลือนเจตนารมณ์อุดมการณ์

สูญเสียสิ้นวิญญานประชาธิปไตย

เขาลืมเลือนคำพูดที่เคยกล่าว

เขาลืมสิ้นเรื่องราวการต่อสู้

เขาลืมเลือนหยาดน้ำตามที่พรั่งพรู

เขาเรียนรู้เพียงเพื่ออยู่สุขสบาย

ตื่นขึ้นเถิดเหลียวดูประชาชน

มองดูเถิดผู้คนที่ข้นแค้น

ดูให้มากหลายคนแม้ขาดแคลน

ถึงคับแค้นแต่ไม่ลืมคุณความดี

หกตุลาครานี้ครบสามสิบปี

ขอวิญญานผู้พลีโปรดตระหนัก

เหล่าลูกหลานรุ่นหลังยังพร้อมพรัก

เปี่ยมความรักเชิดชูประชาธิปไตย

ขอทุกท่านพำนักให้เป็นสุข

ปวงความทุกข์จงอย่าเยี่ยมกรายใกล้

รอดูวันฟ้าสีทองผ่องอำไพ

ประชาชนได้เป็นใหญ่อย่างแท้จริง

ที่ระลึกแด่วีรชนผุ้เสียสละในเหตุการณ์ 6 ตุลา พ.ศ. 2519

ขอให้พวกท่านจงมีความสุขในสัมปรายภพ งานที่พวกท่านสร้างทำไว้ไม่สูญเปล่า พวกเราจะสานต่อจนกว่าความฝันจะเป็นจริง

12 ตุลาคม พ.ศ. 2549